می خواهم به انسان ها معنای هستی شان را بیاموزم ابرانسان را که آذرخشی است از ابر تیره ی انسان.

                                                                                                             "نیچه"

هزارتوی وسوسه ناک خیال انگیز!

ــ تاکستان خزان زده ــ

پیچکان در کمین پرچین و گنجشگکان در حسرت

نمی دانم این راهبان خاموش را دیده ای چه سان

به تماشای یک کرم خاکی

مادربزرگ خود را به یاد می آورند؟!

این خزان زده وسوسه ناک هزارتوی

به خود می کشدم.

وای من!

چگونه مقهور ساحره شدم؟! 

the woman rebels against the city

she rebels against the look of city

that city which calls her ; callet

 she hangs her heart every morning

and until night,

 she wanders in the shamless alleyways of city

 and until morning

 she chases the black shadows

and then…

she buys the bread with the remainders of her existence 

زن می شورد بر نگاه شهر؛

شهری که فاحشه می خواندش

او هر صبح قلبش را دار می زند

و تا شب ، درپس کوچه های بی شرم شهر پرسه می زند

و تا صبح ٬ سایه های سیاه را تعقیب می کند و بعد...

با مانده ی هستی اش نان می خرد.